Naar de mis

Mijn nieuwsgierigheid kent geen grenzen dus ik op een mooie zondagmorgen (bijna 2 weken geleden) naar de kerk.
Het kerkje op de foto is Yttergran kyrka, een middeleeuws geval uit de 12de eeuw met een los staande klokketoren (is op veel plaatsen zo maar de reden moet ik nog achterhalen). Vanbinnen is het echt geweldig, heel klein en bijna helemaal in hout met nog echt oude muurschilderingen. Er mogen max. 50 personen binnen. Plaats voor een preekstoel is er niet maar daar hebben ze wat op gevonden, net boven het "altaar" is er een gat in de muur met een klein hekje voor. In de sacristie zit er een smalle trap. Zitten doe je op houten banken voorzien van kussens en verwarming. Onder de banken hangen verwarmingstoestellen. Zalig! Met de gedachte aan (koude)Belgische kerken had ik me extra warm aangekleed maar dat was dus niet nodig. Het was wel een speciale dienst rond licht, misschien wel lichtmis. We kregen in ieder geval een kaarsje.
In Zweden is men Lutheraans en volgens wat ik heb gelezen zou nog maar 5 % van de bevolking echt kerks zijn. Of ze nog echt veel officiele leden hebben weet ik niet maar een deel geeft zijn lidmaatschap op vanwege de hoge (kerk)belasting die moet betaald worden. Die is afhankelijk van het inkomen en staat apart vermeld op de belastingsbrief. Misschien zouden we in Belgie ook wel verschieten als we wisten hoeveel van ons geld naar de kerk gaat.
Zo'n dienst heeft wel niet veel om het lijf. Er worden veel psalmen gezongen, het evangelie en wat andere teksten gelezen en dat was het zowat. Een katholieke mis mag dan veel showelementen hebben, het heeft toch wel echt iets mystieks en geheimzinnings.
Na de dienst deed de vrouwelijke dominee nog een praatje met iedereen.