Een nieuw begin

Hier het beloofde verslagje van de voorbije vakantie. Twee weken thuis geweest en eigenlijk hebben we niet veel speciaals gedaan, voorbereiden, feesten, uitrusten, naar Dalarna, voorbereiden, feesten, uitrusten. Dat was het zowat. Sinds vorige vrijdag heb ik een serieuze verkoudheid te pakken, hoest me zowat de longen uit mijn lijf. En morgen terug aan het werk. De 6de januari is hier altijd een feestdag en gisteren heb ik er maar bij genomen, dat was eigenlijk maar een halve dag werken maar ik moet me zo ver verplaatsen, dat is niet de moeite.
Tussendoor dus vier dagen naar de chalet in Skattungbyn, een afstand van ongeveer 270 km en het grootste gedeelte ervan is autostradevrij. Ongeveer 4 uur hebben we erover gedaan en het werd alsmaar kouder. Bij aankomst ongeveer -15. In de chalet was het niet veel warmer... In de winter staat hij meestal leeg. Alles aangesloten, verwarming op, houtvuur aan en wij weer weg. Het duurde tot de volgende dag eer het echt goed warm was. Zaterdag hebben we een aantal natuurfenomen in de buurt bezocht (laatste foto) met de daarbij horende wandeling. In de namiddag heerlijke wafels met slagroom en jam in een oergezellig cafeetje uit de 18de eeuw. De zondag zijn we gaan langlaufen maar daar is geen bewijs van (maar goed) want ik was de batterijlader van de camera vergeten. Het was meer dan twintig jaar geleden en dat was te merken, de conditie is ook niet meer alles. We deden eerst een proefrondje van 2,5 km, daarna even een koffietje en dan een langere toer van 5 km rond een meer. Het was heerlijk, koud, zonnig en sneeuw. Wat moet dat nog meer zijn? Maandag zijn we naar huis gereden want de avonden zijn lang in een godvergeten dorp in Dalarna.

Mattias en ik op het bevroren Orsa-meer, bij zonsondergang.

De chalet, zoals jullie misschien merken, niet aan de weg gelegen. Een heel gesleep met bagage. In de verte ook een besneeuwd meer.

De kat was ook mee. Dit vond ze een confortabele manier van slapen.