Hier ben ik nog eens! Alive and kicking! Ik vind het alsmaar moeilijker om dingen te schrijven want alles wordt zo gewoon en in mijn ogen banaal om over te schrijven... Maar ik zal mijn best doen. Ik ga 2010 in als werkzoekende dus dan heb ik weer bergen tijd over om te schrijven.
In deze Sinterklaastijd toch even meegeven dat ik op onze reis naar Turkije op bezoek ben geweest in de kerk waar de echte St. Nicolaas begraven ligt. Wie weet nog dat hij bisschop van Myra was, en wel in de 4de eeuw? De basiliek met graftombe ligt in de plaats die tegenwoordig Demre heet. De kerk zelf is heel vaak verbouwd, o.a. door tsaar Nicolaas. Op de foto ik aan de voeten van de Sint. Een tegenvaller als je de hele tijd "onze" westerse Sinterklaas in gedachten hebt. Toch even een moment om herinneringen uit mijn kindertijd op te halen. De graftombe blijkt leeg te zijn, volgens de gids het gevolg van Italiaanse grafplunderaars. In een artikel op het net las ik dat Italiaanse koopvaarders de relieken meenamen om ze te beschermen tegen de Islam. Een legende die over hem de ronde doet is deze: Er was eens ... een arme koopman met drie dochters in huwbare leeftijd en geen geld voor hun bruidsschat. Het kwam zelfs zo ver dat ze in de prostitutie geraakten. St. Nicolaas hoorde dit en liet 3 zakken goud door de schoorsteen zakken zodat de meisjes toch konden trouwen met hun uitverkorenen.
De echte reden van ons bezoek aan Demre waren de rotsgraven, uitgehouwen op een indrukwekkende hoogte.
De uitstap was de moeite waard maar naar Turkse gewoonte stopten we natuurlijk in een toeristenboetiek annex restaurant en een ikonenwinkel, en dan had ik bij het boeken nog gevraagd of er zo iets bij zou zitten. De man van het kantoor ontkende in het lang en breed.
Deze gebeurtenissen deden zich voor in de tweede week van onze vakantie, oftewel de rustweek.
Gedurende de eerste week liepen we een stuk van de "Lycian way" (ZW van Antalya), georganiseerd weliswaar. Onze bagage werd vervoerd en elke dag werden we voorzien van eten inclusief lunchpaket. Een echte aanrader maar niet zo makkelijk want elke dag moesten we over een "kam", de ene al hoger dan de andere. Onze hotels lagen meestal dicht bij het strand, dan weet je wel hoe veel we moesten klimmen.
In deze Sinterklaastijd toch even meegeven dat ik op onze reis naar Turkije op bezoek ben geweest in de kerk waar de echte St. Nicolaas begraven ligt. Wie weet nog dat hij bisschop van Myra was, en wel in de 4de eeuw? De basiliek met graftombe ligt in de plaats die tegenwoordig Demre heet. De kerk zelf is heel vaak verbouwd, o.a. door tsaar Nicolaas. Op de foto ik aan de voeten van de Sint. Een tegenvaller als je de hele tijd "onze" westerse Sinterklaas in gedachten hebt. Toch even een moment om herinneringen uit mijn kindertijd op te halen. De graftombe blijkt leeg te zijn, volgens de gids het gevolg van Italiaanse grafplunderaars. In een artikel op het net las ik dat Italiaanse koopvaarders de relieken meenamen om ze te beschermen tegen de Islam. Een legende die over hem de ronde doet is deze: Er was eens ... een arme koopman met drie dochters in huwbare leeftijd en geen geld voor hun bruidsschat. Het kwam zelfs zo ver dat ze in de prostitutie geraakten. St. Nicolaas hoorde dit en liet 3 zakken goud door de schoorsteen zakken zodat de meisjes toch konden trouwen met hun uitverkorenen.
De echte reden van ons bezoek aan Demre waren de rotsgraven, uitgehouwen op een indrukwekkende hoogte.
De uitstap was de moeite waard maar naar Turkse gewoonte stopten we natuurlijk in een toeristenboetiek annex restaurant en een ikonenwinkel, en dan had ik bij het boeken nog gevraagd of er zo iets bij zou zitten. De man van het kantoor ontkende in het lang en breed.
Deze gebeurtenissen deden zich voor in de tweede week van onze vakantie, oftewel de rustweek.
Gedurende de eerste week liepen we een stuk van de "Lycian way" (ZW van Antalya), georganiseerd weliswaar. Onze bagage werd vervoerd en elke dag werden we voorzien van eten inclusief lunchpaket. Een echte aanrader maar niet zo makkelijk want elke dag moesten we over een "kam", de ene al hoger dan de andere. Onze hotels lagen meestal dicht bij het strand, dan weet je wel hoe veel we moesten klimmen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten