We waren druk in de weer met genieten van een tussendoorvakantie met vrienden uit Vlaanderen. Alsof we (en zij ook) nog niet sneeuw genoeg gezien hadden, konden we het toch niet laten om naar Dalarna te rijden waar alsnog een laagje sneeuw te vinden was. Het was het laatste weekend van het skiseizoen. Over het algemeen veel zon, wat misschien het geringe aantal skiers verklaarde op de pistes want de sneeuw was redelijk papperig.
Ik had voor het hele gezelschap een rit met een hondenslee geregeld, het bleken er twee te zijn zodat we samen konden vertrekken. Het was een onvergetelijke belevenis, zachtjes glijdend kunnen genieten van de stilte en het mooie besneeuwde landschap om je heen.
Het vertrek moest minutieus worden voorbereid want niet iedere hond past samen met om het even welke andere hond. Er zaten ongeveer dertig Siberische huskies te wachten, om het hardst blaffend om duidelijk te maken dat zij graag wilden meegaan. Het was een oorverdovend lawaai. Maar hele lieve honden, je kon ze allemaal strelen, ze waren wel wat te speels naar de kinderen toe, die liepen voor we goed en wel weg waren al een paar schrammen op.
Elke slee had tien honden in het span. Maar eens weg kwam er geen geblaf meer aan te pas, allemaal waren ze gelukkig. Ze doen niets liever dan lopen!!! Onze slee ging als tweede van start en we moesten af en toe vertragen want ze zouden het liefst de andere slee zijn voorbijgestoken. Heel even was het spannend toen we over een bevroren meer reden, het ijs was al redelijk gesmolten en op een gegeven moment zakten we er met de achterkant van de slee door en de honden stopten toen even met trekken maar alles liep goed af!
In de namiddag hebben de kinderen en zeker de volwassenen zich geamuseerd in de sneeuw! Hoe hoger de berg hoe beter!
Geen fotobewijs van onze andere avontuurlijke uitstap. Er zijn in de buurt van de chalet nl. twee plekken waar je naar de rivier kan gaan kijken waar ze een soort canyon vormt en het water heel snel stroomt, in het zweeds heten ze "waterval", nu ja. Goed en wel, wij op stap maar naargelang dieper in niemandsland begon de weg steeds raarder te voelen. Ik slipte precies de hele tijd en weitte het eerst aan de auto want aan de weg was niets vreemds te zien. Tot we uitstapten, we waren verplicht want Mattias was wat aan de kant terecht gekomen en had zich vastgereden! De weg voelde aan als moeras en drijfzand. Waarschijnlijk was de ondergrond nog bevroren en kon het water niet weg langs beneden maar zat het nog steeds in de bovenlaag. We zijn toch weggeraakt en hebben ons wijselijk ergens gedraaid en zijn teruggekeerd!!! Echt wel een beetje akelig! Zo dat was het verslag van een weekje vakantie! Nu terug naar de ernst van alledag, werk zoeken en renoveren, er moet zeker weer ergens geschilderd worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten