We stegen met een zucht ....

Geen zeppelin voor ons maar een gewone luchtballon. Mattias had deze vlucht van mij cadeau gekregen voor zijn verjaardag. Vorige zondag was het zover, maar net voor we thuis vertrokken begon het pijpestelen te regenen. We belden naar de firma maar daar zeiden ze dat alles door zou gaan zoals gepland. Samen met 8 andere passagiers stonden we op een parkering aan de rand van de Stockholm te wachten tot de piloot zijn verdict geveld had. Hij liet een klein ballonnetje op en volgde het totdat het maar een klein stipje meer was. Hij was niet zeker maar we zouden ons al verplaatsen naar een groot grasveld midden in Stockholm, er bestond een kans dat we zouden vertrekken. Het was ondertussen opgehouden met regenen. Daar aangekomen waren we niet de enige ballonggangers. Vijf andere ballons maakten zich al klaar om te vertrekken. Dit was een goed teken voor ons.
Het duurt vrij lang eer zo'n geval de lucht in kan. op de grond wordt de ballon gevuld met de hulp van een grote blazer. En iedereen moet een handje toesteken. uiteindelijk konden we opstijgen. Dat was meteen het akeligste moment. Ik durfde niet echt aan de rand te gaan staan. Maar eens op hoogte, zo'n 300 meter was het geen probleem meer. We vlogen recht over de oude stad en richting zuiden. Het was adembenemend.
Na een uurtje in de lucht begon de piloot uit te kijken naar landingsmogelijkheden. We zagen in de verte een groen weitje en precies daar landden we. Wat hij niet wist, midden in een natuurreservaat, aan twee kanten afgesloten door een slagbooml. Er kwamen wat nieuwsgierigen kijken en die wisten dit te vertellen. De korf konden we makkelijk op een wandelweggetje parkeren en de ballon hadden we opgeborgen in een foedraal. Ondertussen was het donker geworden en had toch iemand een verantwoordelijke aan de lijn kunnen krijgen. Iemand van de gemeente zou komen om een van de slagbomen open te maken, en dat op zondagavond. Toch een prestatie. Wijzelf werden met champagne gedoopt en kregen een glas en diploma als aandenken. Volgens de traditie worden de eersten die landen op een stukje grond er de graaf/gravin van, teoretisch ook eigenaar!. Dus nu zijn we graaf en gravin van "Solgård". Klinkt mooi niet? Het was echt een belevenis.
Nu verdwijnen we voor een tijdje naar Sardinië waar we hopen te genieten van een welverdiende vakantie! Tot gauw!