Sumo

Onze Sumo is terug thuis....een pak van ons hart. Voor wie niet wist dat ie weg was: hij verdween de dag dat wij op vakantie vertrokken, 14 augustus. Mattias' pappa zou hem afzetten in het kattenhotel maar vlak aan de deur geraakte de kat in paniek en ontsnapte uit haar kooitje. Dit alles kregen we te horen terug in Zweden, op de luchthaven. Misschien gelukkig maar, anders was het geen leuke vakantie geweest. Mattias zijn ouders hadden hun best gedaan: 120 briefjes gemaakt met foto de ze in alle brievenbussen in de buurt zijn gaan insteken, advertentie in de krant maar geen nieuws. Zelf zijn we regelmatig in de buurt gaan rondrijden in de hoop een glimt op te vangen maar zonder resultaat. Hij is heel goed gekamoufleerd. We wisten ook niet goed waar zoeken, enorm veel veld en bos en weinig mensen en degenen die er wonen zijn boeren die niet opkijken van een kat meer of minder.
Tot twee dagen geleden een mevrouw belde die Sumo bij haar in de tuin gezien had. Ze was vrij zeker dat ze een rood halsbandje had gezien, wij er dadelijk heen en door het bos gelopen en geroepen maar hij liet zich niet zien. Ze zou eten buiten zetten. Vandaag belde ze me opnieuw in de voormiddag om te zeggen dat hij terug was. Ik het op het werk uitgelegd en er dadelijk heen gereden, zonder rijbewijs en portefeuille!! Ik heb een beetje geroepen en hoorde dadelijk gemiauw. Mager, ocharme. Hij kwam natuurlijk niet dadelijk op me af maar sprong onder een trapje, hij was bang dat zag ik. Ik had een paar katsnoepjes om hem te voorschijn te lokken. Direkt toen hij er half onder uit was heb ik hem beet gegrepen met al wat ik kon. Ik mocht hem nu niet loslaten want dan zou hij zo weer weggesprongen zijn. In de auto en naar huis... Hij maar miauwen en miauwen. Hij loopt ons nu overal achterna en wil heel dicht bij liggen. Meer dan een maand is hij weg geweest, gelukkig mooi weer. Eind goed al goed. Hopelijk is hij snel weer de oude.