Voor mij geen vrije dag morgen, geen lang weekend. Allerheiligen wordt hier op zaterdag gevierd. We hebben wel vrijdagnamiddag vrij. Gek, het is hier met veel feestdagen zo dat ze gevierd worden de eerste weekenddag na de eigenlijke feestdag.
Na 4 weken wachten kon ik vorige week eindelijk bij een huisarts terecht. Ik heb gewoon het eerste beste uur genomen dat nog vrij was en kon dus niet kiezen bij wie ik terecht kwam. Eigenlijk wilde ik alleen maar een doorverwijzing naar een dermatoloog ( ik heb een massa moedervlekken die in de gaten moeten worden gehouden zodat kan worden ingegrepen vooraleer ze gevaarlijk worden). Alleen maar ... dat was niet zonder de dokter gerekend, een raar type. Hij wilde ze niet eens zien, keek eens naar mijn armen en dat was het. Hij vroeg me wel drie keer waarom ik eigenlijk in België naar een huidspecialist ging waaruit ik begreep dat hij dat totaal overbodig vond. Met een simpel " we kunnen een biopsie nemen dan zien we of ze gevaarlijk zijn" werd ik bijna de deur uitgegooid. Euh, liever niet, dan zou ik toch eerst graag iemand zien die er iets van weet. Ik was zo perplex dat ik er nog niet eens meer naar gevraagd heb. En ik die dacht dat de gezondheidszorg hier "top" was. Nu ga ik het maar eens bij een private huidarts proberen.
Als ik mijn collega's hier over de ouderenzorg hoor praten, kom ik op mijn oude dag misschien toch nog terug naar België. Werkelijk oude mensen worden vaak verplicht om alleen te blijven wonen, zelfs als ze bedlegerig zijn en veel hulp nodig hebben. Thuishulp kennen ze hier ook maar die mogen dan weer bijna niks doen, niet op een trapladder gaan staan bv. want daar zouden ze af kunnen vallen. Niet alles is hier rozengeur en maneschijn ... Na de overgang naar wintertijd is het is vooral donker... nu, ongeveer half vijf is het pikdonker.
Mijn Zwedenverhaal nu ook te lezen op de website van Radio Vlaanderen Internationaal (http://www.rvi.be/), zie insite, onder de hoofding "zalige rust".
Geen opmerkingen:
Een reactie posten