Weer voorbij

Zomaar een winterfoto.

Allemaal aan tv gekluisterd voor de jaarlijkse aflevering van oude Disney-tekenfilms, hét startschot voor het kerstfeest.

Zo zag de kersttafel er uit! De koude gerechten in ieder geval: haring in alle kleuren en smaken, gekookte eieren, gerookte + gemarineerde zalm, een heel hesp, brood, kaas. Verder stonden er worstjes, gehaktballetjes, spruiten, vildstoofvlees op het menu. En natuurlijk dessert.

Voor het eerst kwam de familie Blixt naar ons om te vieren, ik was de dag ervoor ook al vrij om nog de laatste boodschappen en cadeautjes te gaan kopen. We dachten dat we goed voorbereid waren, het meeste eten was klaar maar op het laatste moment moest er nog een verlenging voor onze eettafel gezorgd worden. Daar is Mattias de hele voormiddag nog mee bezig geweest.

We zouden dit jaar minder pakjes doen maar voor de kinderen waren er des te meer. De gemiddelde Zweed zou voor meer dan 600 euro uitgeven aan cadeautjes. Spijtig dat ik geen foto heb genomen, alle pakjes gingen van geen kanten onder de kerstboom.

Het is al weer voorbij, maar spijtig genoeg niet de winter. Sinds november ligt de temperatuur elke dag onder nul. Ik heb het zo stilaan gehad, maar dit is nog maar het begin, de winter is nog lang. Ik droom alvast van een reisje naar de zon.... Nu op naar een nieuw en hopelijk nog gelukkiger 2011.

Aan alle lezers een gelukkig nieuwjaar gewenst!

Koud

Officieel is het, waar wij wonen, al winter sedert 21 oktober maar hij heeft pas de laatste dagen erg toegeslagen. Het heeft veel gesneeuwd en het is koud. Op dit moment -9 (15.30u). Iedereen zegt dat het voor november ongewoon is. In het zuiden van Zweden kwam gisteren een halve meter sneeuw en in het Noorden is -30 geen uitzondering. In de kranten staat te lezen dat het dit jaar weer een strenge winter wordt.... Leuk als je niet echt ergens op tijd moet zijn maar als je zoals ik elke dag een eind met de auto op weg moet is dit niet zo leuk. Ik kom ook elke dag voorbij de plek waar ik een paar jaar geleden in de gracht ben gereden. Dat maant me aan om voorzichtig te zijn... Het aantal ongelukken hier in de buurt is niet te tellen. De autostrade tussen Bålsta en Enköping, zo'n 10 km, is levensgevaarlijk. Er wordt slecht sneeuwgeruimd denk ik. Vorige week belandden er op één dag 5 enorme vrachtwagens in de gracht. Het wegtakelen duurde heel lang en de weg werd af en toe helemaal afgesloten. Ik zag op een nederlandse site dat er daar al geschaatst kan worden, hier weet ik het niet. Mälaren ligt nog niet helemaal dicht denk ik, wel al voor een deel. Een vriend van ons heeft een kano en wilde gisteren gaan paddelen (euhh, in de sneeuw?) maar dat ging niet door want het water in de baai was al bevroren.
Eerste zondag van de advent vandaag en traditiegetrouw startschot voor kerstmis en alles wat daar bij hoort. Hoewel wij vrijdag al voorzichtig gestart zijn. Pino, een Italiaan en kok naar ons hart, had een eetavond georganiseerd met zang en muziek. Heel gezellig, en daar kwamen de kerstliedjes boven, het publiek wilde ook graag zingen. In mijn geval meer neuriën want ik ken spijtig genoeg de zweedse teksten nog niet van buiten. Toen we achteraf naar huis wandelden met knisperige sneeuw onder de schoenzolen en onder een sterrengevulde hemel, voelde kerstmis echt dichtbij.
De foto's maakte ik gisterenochtend toen ik de krant ging halen. Ik keek even opzij en daar stonden twee reeën precies op de grens van onze tuin. Ze hadden mij ook gezien en sprongen snel weg... Echt magisch!

Katten

De vakantiefoto's laten op zich wachten ik weet het. Eerst moet ik toch even vertellen over mijn nieuwe hobby: vrijwilliger in het plaatselijke kattenasiel. Eerst had ik me aangemeld in Uppsala maar daar ben ik maar een paar keer geweest wegens te ver.
Nu werk ik in Enköping, ongeveer éen keer per week. Het asiel is dagelijks bemand met een voltijds werkende kracht. De vrijwilligers nemen het over van vrijdagavond tot zondagavond. De voormiddagen zijn vrij intensief want dan worden alle boxen grondig schoongemaakt, geborsteld en gedweild. Het is vrij gezellig, de klimmeubels in het midden zijn voor de katten om op te spelen. Als de box wordt schoongemaakt mogen ze vrij rondlopen. De kat op de onderste foto heeft zes schattige kleintjes, twee zwarte, een grijs en drie rode. Ze zijn al allemaal geboekt. Kleine katjes verdwijnen altijd razendsnel.
Gisteren stond er plots een man voor de deur met een klein, ondervoed katje... Er was blijkbaar geen plaats meer dus heb ik me maar kandidaat gesteld om het een tijdje mee naar huis te nemen. Goed en wel hier zag ik pas hoe slecht het eraan toe was. Het wilde niet eten of drinken en was supermager. Het is een mooi beestje, een raskat met een lattekleurtje (eerste foto). Probeerde zelfs op de kattenbak te gaan maar er kwam niks. De hele nacht slecht geslapen (ik dan) en bang dat hij de geest zou geven. Vanmiddag konden we naar een dierenarts in de buurt die tot de conclusie kwam dat ie uitgedroogd was. Als katten (en paarden) zich niet goed voelen dan stoppen ze volgens hem met eten en drinken waardoor alles alleen maar erger wordt. Duimen maar dat ie het haalt! De dierenarts kon niks beloven in ieder geval...
Het is onwaarschijnlijk dat zo'n katje ergens wegloopt, dus is het bijna zeker "gedumpt". Ik vraag me af wie dat over zijn hard kan krijgen...
Wordt vervolgd...

We stegen met een zucht ....

Geen zeppelin voor ons maar een gewone luchtballon. Mattias had deze vlucht van mij cadeau gekregen voor zijn verjaardag. Vorige zondag was het zover, maar net voor we thuis vertrokken begon het pijpestelen te regenen. We belden naar de firma maar daar zeiden ze dat alles door zou gaan zoals gepland. Samen met 8 andere passagiers stonden we op een parkering aan de rand van de Stockholm te wachten tot de piloot zijn verdict geveld had. Hij liet een klein ballonnetje op en volgde het totdat het maar een klein stipje meer was. Hij was niet zeker maar we zouden ons al verplaatsen naar een groot grasveld midden in Stockholm, er bestond een kans dat we zouden vertrekken. Het was ondertussen opgehouden met regenen. Daar aangekomen waren we niet de enige ballonggangers. Vijf andere ballons maakten zich al klaar om te vertrekken. Dit was een goed teken voor ons.
Het duurt vrij lang eer zo'n geval de lucht in kan. op de grond wordt de ballon gevuld met de hulp van een grote blazer. En iedereen moet een handje toesteken. uiteindelijk konden we opstijgen. Dat was meteen het akeligste moment. Ik durfde niet echt aan de rand te gaan staan. Maar eens op hoogte, zo'n 300 meter was het geen probleem meer. We vlogen recht over de oude stad en richting zuiden. Het was adembenemend.
Na een uurtje in de lucht begon de piloot uit te kijken naar landingsmogelijkheden. We zagen in de verte een groen weitje en precies daar landden we. Wat hij niet wist, midden in een natuurreservaat, aan twee kanten afgesloten door een slagbooml. Er kwamen wat nieuwsgierigen kijken en die wisten dit te vertellen. De korf konden we makkelijk op een wandelweggetje parkeren en de ballon hadden we opgeborgen in een foedraal. Ondertussen was het donker geworden en had toch iemand een verantwoordelijke aan de lijn kunnen krijgen. Iemand van de gemeente zou komen om een van de slagbomen open te maken, en dat op zondagavond. Toch een prestatie. Wijzelf werden met champagne gedoopt en kregen een glas en diploma als aandenken. Volgens de traditie worden de eersten die landen op een stukje grond er de graaf/gravin van, teoretisch ook eigenaar!. Dus nu zijn we graaf en gravin van "Solgård". Klinkt mooi niet? Het was echt een belevenis.
Nu verdwijnen we voor een tijdje naar Sardinië waar we hopen te genieten van een welverdiende vakantie! Tot gauw!

Korte vakantie

De foto's zijn ondertussen in een andere blog beland! Iedereen is ondertussen al terug van vakantie maar wij moeten nog wachten tot de 4de september, duurt nu wel heel lang. Om het wachten wat te verzachten hadden een minitrip naar Riga geregeld. De boot vertrekt 's avonds om 18u en de volgende morgen ben je ter plaatse. Het eten aan boord is lekker en overvloedig, er zijn verschillende bars, een disco, een casino, taxfree-winkel. De tijd vliegt voorbij.
Riga heeft een mooie oude stadskern maar ik had me er toch meer van voorgesteld, overal wordt gezegd dat Riga het Parijs van het Noorden is, mjaa, ik weet het toch niet. Er waren wel veel leuke pleintjes met terrasjes en goedkoop bier. Echte specialiteiten hebben we niet gezien, buiten juwelen in barnsteen en gebreide sokken. Die worden door oude dametjes langs de straat verkocht, gegarandeerd zelfgemaakt want ze staan gestaag te breien.
De boot vertrok terug om 17u en een dag later in de namiddag waren we terug in Stockholm. Het was prachtig weer dus we hebben de hele namiddag op dek gezeten en gekeken naar al de kleine eilandjes van de Stockholmse scherenkust. De terugreis ging via Åland, dit vanwege belastingsrededenen. Ze mogen geen taxvrije zaken verkopen als ze niet aanleggen op Åland...
Toch weer een leuke ervaring.

Riga

Midzomer

Een beetje met vertraging maar hier een kort overzicht van de traditionele ingrediënten op een midzomerfeest. Vorige week vrijdag de 25ste juni. Afspraak camping in Skokloster, we waren met ongeveer 20 uit alle windstreken: Thailand, Ijsland, Finland, Vlaanderen ... Het begon met een "haringlunch"/picknick m.a.w. verschillende soorten haring, nieuwe aardappelen, rode ui, bieslook, creme fraiche, zalm ... en de traditionele "schnaps". We hadden belangrijker dingen te doen, lees eten onder de echte viering, het dansen onder de meiboom vandaar dat er een vrij kale meiboom op de foto staat. Ook traditioneel is een duik in het meer maar ondanks het mooie weer was het water ijskoud dus dat onderdaal lieten we over aan de kinderen!
Na de haring: taart en koffie. Ik had een rabarberpie gemaakt, mijn schoonzus een aarbeientaart met slagroom. De zweedse aardbeien waren dit jaar heel laat en daarom heel duur. 6 euro voor een bakje. De Belgische waren duidelijk goedkoper maar ook veel zuurder. De zweedse zijn zoeter omdat de nachten kouder zijn!
's Avonds ging het richting Christian, Mattias' broer waar we een paar partijtjes kubb speelden, mannen tegen vrouwen, einduitslag 1-1. Traditionele afsluiter: bbq!
Rond 3u fietsten we voldaan huiswaarts, het was nog absoluut niet donker, we konden genoeg zien zonder licht!

Stockholm

Het was een grijze winderige dag toen ik gisteren met de trein naar de hoofdstad bolde om er aldaar mijn vaderlandse plicht te doen. jawel ik ben persoonlijk op de Belgische ambassade mijn stem gaan utbrengen voor de federale verkiezingen van vandaag, zondag!
Ik was een beetje zenuwachtig want al bijna vergeten hoe het nu ook weeral moest. Het was een tijdje geleden want de vorige keren heb ik volmacht gegeven aan mijn vader. Deze keer dacht ik, het is eens wat anders om zelf naar de ambassade te gaan en dat had ik ook nog eens iets om over te schrijven...
Ik was in ieder geval niet de enige. We gingen met drieën gelijk door de voordeur. Waar we meteen door een andere landgenoot, in het Frans, werden opgeroepen om voor de eenheid van België te kiezen. Ha, ha!
Op de tweede verdieping aangekomen werden we in het Engels (!), de weg gewezen naar het juiste kantoor. Van taalverwarring gesproken!
De ambassadeur in hoogst eigen persoon was voorzitter van het stembureau. Hij kon toch Nederlands, dat zou goed zijn, maar wel gebrekkig! Het ging er allemaal een beetje "provisorisch" aan toe. Stemhokjes waren er niet, we moesten aanschuiven om dan een voor een een kantoor binnen te gaan waar we, gezeten aan een echte tafel, onze bolletjes mochten rood maken. Achteraf was er koffie en thee in de keuken. Maar ik heb niet van de gelegenheid gebruik gemaakt om even met mijn "landgenoten" te praten!

De hele hoofdstad is in de ban van het huwelijk van de kroonprinses, volgende zaterdag! "Love Stockholm" heet het hele. Overal staan er podia opgesteld voor concerten e.d. Op tv zijn er dagelijks programma's over het koningshuis en de voorbereidingen. Iedereen is het al beu voor het eigenlijk begonnen is. Je kan van alles kopen natuurlijk met de foto van Victoria en Daniel, chocolade, cider, koffie, serviesen... je kan het zo gek niet bedenken. De meeste festiviteiten zijn
's avonds gepland, ik ben er niet extra langer voor gebleven. Wel heb ik even een kijkje genomen op een middeleeuwse markt op Riddarholmen, een heel oud, klein, gezellig stadsdeel.

Zo dat was het weer. De rest van het weekend, vandaag dus, zijn we 6u (echt waar) bezig geweest met het afbreken van een serre. Mijn wederhelft vond het nodig om een grotere aan te schaffen. Hopelijk mag ik nu ook eens kiezen welke groenten erin komen. Totnutoe hebben we vooral chilipeper, paprika en tomaten gekweekt. We hebben sinds kort ook een eigen maïsveldje!

Update

Hier ben ik nog eens met wat nieuws. Er is de laatste tijd zoveel gebeurd dat ik nauwelijks weet waar te beginnen. Misschien met het belangrijkste ... na 4 maanden zonder job ben ik sinds twee weken weer aan de slag. Terug bij de koninklijke bibliotheek niet in Stockholm maar in Bålsta, een 20 minuten met de auto! Beter kan bijna niet. Het is een magazijn met dagbladen en tijdschriften. Een echt lelijke betonnen doos. Het gebouw dient ook als tijdschriftenmagazijn voor een paar universiteitsblibliotheken, de medische tijdschriften van het UZ van Stockholm staan er bv. Dagelijks komen er zo'n vijftigtal bestellingen binnen voor kopiën. Dat betekent: ophalen, scannen, terugplaatsen.
Voor de koninklijke bib. maken we digitale foto's van tijdschriftartikels (met een echte camera). Niet zo simpel en vraagt veel tijd. Heel regelmatig komen er ook lezers kranten lezen, dit kan alleen als ze niet op een andere manier toegankelijk zijn. Het is soms letterlijk "zwaar" werk, een ingebonden jaargang van een krant weegt heel wat en is zo'n 1 meter op 60 cm... We zijn maar met z'n tweetjes om al het werk te doen, nu nog met drie, want ik vervang een collega die op pensioen gaat.

De foto's zijn van een weekendje Gothenburg (vorig weekend). Mijn vriendin Maja is daarheen verhuisd omwille van haar werk. We hadden prachtig weer, meer dan 25 graden. Op vrijdagmiddag ben ik erheen gereisd met de trein, zo'n 4 uur op de rails. Zaterdag zijn we met een ferry naar een van de eilandjes in de buurt gevaren. Ter plaatse hadden we 2 uur tot de volgende boot terug vertrok. Eerst op zoek naar eten. We hebben een viskraam gevonden waar we broodjes met versgemaakte vissalade konden kopen. Heerlijk! Echt vakantie. Zondagmorgen hebben we eers ontbijt gegeten op een terrasje in de stad. Daarna zijn we alweer met de boot naar de andere kant van de river gevaren alwaar we een tentoonstelling over Da Vinci, Michelangelo en Rafael bezochten. Prachtig! De dure inkomprijs, zo'n 24 euro was het meer dan waard. Het pas ontdekte schilderij van Da Vinci, "la bella principessa" was er ook te bewonderen. Zondagavond ging de reis dan terug huiswaarts.

Ik ben ook actief geworden in een asiel voor katten. Graag zou ik nog een eigen kat willen maar dat is nogal moeilijk met al ons gereis. Dan ga ik maar anderen helpen. Een keer ben ik er al geraakt: kattenbakken zuiver maken, eten en drinken geven, een beetje spelen ... Het zijn werkpassen van 4 uur en die zijn goed gevuld. Alle katten krijgen speciaal eten en de hoeveelheden verschillen ook. Je mag de katten dan ook los laten lopen(binnen welliswaar) zodat ze wat beweging krijgen.

De lente is alweer wat afgezwakt, één week hebben we temperaturen over de 20 graden gehad. Nu is het tussen de 15 en 18 en vrij zonnig maar ook af en toe een regenbui. Blijkbaar normale temperaturen voor de tijd van het jaar, maar mij toch wat koud. De fruitbomen en de seringen staan eindelijk in bloei! Vorige week bloeiden de paasbloemen. Onze bijenpopulatie heeft het hard te verduren gehad tijdens de koude winter. 5 korven zijn dood gegaan, nog eentje over. Het zal dure honing worden volgend jaar. Blijkbaar is het niet alleen Mattias die getroffen is.

Dat was het weer! Doei!

Hondenslee

Ik, Mattias en mijn petekind Liezel.

winter-wonder-land

Het is weer even geleden maar ja het is algemeen gekend dat werklozen en gepensioneerden nooit tijd hebben. Tussen haakjes, ik behoor nog alleen maar tot de eerste kategorie.
We waren druk in de weer met genieten van een tussendoorvakantie met vrienden uit Vlaanderen. Alsof we (en zij ook) nog niet sneeuw genoeg gezien hadden, konden we het toch niet laten om naar Dalarna te rijden waar alsnog een laagje sneeuw te vinden was. Het was het laatste weekend van het skiseizoen. Over het algemeen veel zon, wat misschien het geringe aantal skiers verklaarde op de pistes want de sneeuw was redelijk papperig.
Ik had voor het hele gezelschap een rit met een hondenslee geregeld, het bleken er twee te zijn zodat we samen konden vertrekken. Het was een onvergetelijke belevenis, zachtjes glijdend kunnen genieten van de stilte en het mooie besneeuwde landschap om je heen.
Het vertrek moest minutieus worden voorbereid want niet iedere hond past samen met om het even welke andere hond. Er zaten ongeveer dertig Siberische huskies te wachten, om het hardst blaffend om duidelijk te maken dat zij graag wilden meegaan. Het was een oorverdovend lawaai. Maar hele lieve honden, je kon ze allemaal strelen, ze waren wel wat te speels naar de kinderen toe, die liepen voor we goed en wel weg waren al een paar schrammen op.
Elke slee had tien honden in het span. Maar eens weg kwam er geen geblaf meer aan te pas, allemaal waren ze gelukkig. Ze doen niets liever dan lopen!!! Onze slee ging als tweede van start en we moesten af en toe vertragen want ze zouden het liefst de andere slee zijn voorbijgestoken. Heel even was het spannend toen we over een bevroren meer reden, het ijs was al redelijk gesmolten en op een gegeven moment zakten we er met de achterkant van de slee door en de honden stopten toen even met trekken maar alles liep goed af!
In de namiddag hebben de kinderen en zeker de volwassenen zich geamuseerd in de sneeuw! Hoe hoger de berg hoe beter!
Geen fotobewijs van onze andere avontuurlijke uitstap. Er zijn in de buurt van de chalet nl. twee plekken waar je naar de rivier kan gaan kijken waar ze een soort canyon vormt en het water heel snel stroomt, in het zweeds heten ze "waterval", nu ja. Goed en wel, wij op stap maar naargelang dieper in niemandsland begon de weg steeds raarder te voelen. Ik slipte precies de hele tijd en weitte het eerst aan de auto want aan de weg was niets vreemds te zien. Tot we uitstapten, we waren verplicht want Mattias was wat aan de kant terecht gekomen en had zich vastgereden! De weg voelde aan als moeras en drijfzand. Waarschijnlijk was de ondergrond nog bevroren en kon het water niet weg langs beneden maar zat het nog steeds in de bovenlaag. We zijn toch weggeraakt en hebben ons wijselijk ergens gedraaid en zijn teruggekeerd!!! Echt wel een beetje akelig! Zo dat was het verslag van een weekje vakantie! Nu terug naar de ernst van alledag, werk zoeken en renoveren, er moet zeker weer ergens geschilderd worden.

Zonder kommentaar

Net nu we dachten dat de lente in aantocht was... het was immers flink beginnen dooien de afgelopen week en de meeste straten waren ondertussen sneeuwvrij... heeft het de hele dag gesneeuwd! Help! Er is geen inrit of tuinpad meer te zien. Leuk, dit konden we missen.

Wat we absoluut niet konden missen was de eerste aflevering, gisteravond van de tv-serie van de milleniumtrilogie van Stieg Larsson. Zes afleveringen van 1.30u zijn het geworden en op tv tonen ze meer materiaal dan in de filmzalen. De eerste film was volgens de experten de beste, ik vond het begin ook veelbelovend. Hoewel ik me in mijn fantasie Lisbeth Salander toch iets vriendelijker voorgesteld had. Iedereen die Zweeds kan, kan de afleveringen opnieuw bekijken op de site van de Zweedse omroep svt.se en dit tot 20 april. Een aanrader!

Winter zonder einde

Het begint bijna saai te worden maar hier ben ik nog maar eens met een winter-(klaag)-rapport.

Het heeft hier gisteren zaterdag de godganse dag gesneeuwd met als resultaat dat we ons vanmorgen letterlijk uit het huis hebben moeten keren en schuppen. De voordeur ging met moeite open! Onze bessenstruiken zitten bijna helemaal bedolven onder de sneeuw.

Vooraleer met de ruimingswerken te beginnen maakten we een wandelingetje door het dorp bij - 15 en zon. Let op de geweldig ongeruimde staat van de weg!

De Olympische Spelen! Je kan er hier echt niet naast kijken of luisteren. Iedereen praat erover maar vooral "heet" is de Olympische muts die vooral de vrouwelijke OS deelneemsters dragen. Ze is, zoals jullie kunnen zien, gehaakt en het garen begint al op te geraken, net zoals de haaknaalden, je hebt namelijk een nummer 8 nodig en die is vrij ongewoon. Op allerlei blogs en in de kranten duikt het patroon op. Ze heeft wel iets!

Een mooie winterdag

Vorige zondag was het een van die koude, zonnige winterdagen. We wandelden samen met Emma waar in de zomer eigenlijk een strand en haven is, dicht bij Enköping maar nu omgetoverd tot een paradijs voor schaatsers, skiërs en slee-ers.

Verrassing

Na een hele dag en nacht sneeuw zag het er zo uit bij ons vandaag! Hard werken geblazen om de auto's vrij te krijgen. (Ik heb niet alleen foto's getrokken!!)
Het blauwe licht is geen Zweeds fenomeen dat komt gewoon omdat ik de foto door de venster heb getrokken, zonder te hoeven kou lijden. Spijtig wel.

Dromen

Na 3 maanden met sneeuw, koude en donkerte begint een mens zo stilaan te dromen van de lente. Hij lijkt nog ver weg, er komt een nieuwe koudegolf met nieuwe sneeuw deze week, maar toch is al één voorjaarsteken aanwezig: tulpen! Wat heerlijk om een vaas kleurige bloemen in huis te hebben, het fleurt heel de kamer op.
Hier komen de tulpen nauwelijks uit Nederland maar uit Zweden zelf. Niet moeilijk te geloven dat ze zich ook langer houden dan de Nederlandse. Er worden ongelofelijk veel tulpen gekocht, zo'n 125 miljoen stuks per jaar, t.e.m. Pasen, het officiële einde van het tulpenseizoen.
Op de andere foto 4 stukken goudvinken, die niet zoals alle anderen, komen eten aan de vogelkastjes die we in de tuin hebben opgehangen. Ik denk dat ze voorzichtiger zijn en ze laten zich ook niet vaak zien. Maar ze zijn zo mooi, de mannetjes met een knalrode buik.

Nieuwjaar

Hallo iedereen,

Het is wat laat maar toch aan alle lezers nog een gezond en gelukkig nieuwjaar gewenst!

Hier gebeurt niet zoveel spannends de laatste tijd, ik zit vooral veel binnen door de aanhoudende koude (ben ook geen held op de weg bij dit weer!). Hoewel het nu bijna als lente aanvoelt, het is maar -2 vandaag, vorige week nog -21 overdag, dan nog een hele tijd -15. Het huis was moeilijk te verwarmen zelfs met onze twee kachels en verwarming. Ik vind het wel leuk buitenkomen in die koude, je moet je gewoon heel warm aankleden: lange onderbroek, gewone lange broek en daar dan nog een skibroek of regenbroek over en liefst een lange, dikke donzen jas. En muts niet te vergeten...anders bevriest je haar. En zoals op de foto's te zien is, is het nu heel mooi; op struiken en bomen ligt een extra laag rijm.

Mijn verbazing was groot toen ik gisteren, op weg naar de brievenbus, een (dode?) haas zag liggen onder één van onze appelbomen. Waar kwam die zo plotseling vandaan? Ik ben er haast zeker van dat ie er twintig minuten eerder nog niet lag. Was ie aangereden door een auto? Twijfelachtig want waar wij wonen, rijden geen snelheidsmaniakken en het is precies voor een bocht dus iedereen moet vertragen. Ik durfde er nauwelijks naartoe lopen want ik besefte dat als hij niet dood bleek te zijn ik hem dan een mep tegen de boom zou moeten geven en dat sloeg ik liever over. Hij was gelukkig zo dood als een pier en al een beetje koud maar zonder enige schade. Vreemd toch? Onze kat had eerder die morgen al een merel opgejaagd en gevangen maar een haas zie ik haar toch nog niet doden... Ik hem hem dan maar in de schuur gelegd want Mattias dacht al meteen aan een goed diner! Hij heeft hem toch zelf mogen zuiver maken, ik heb echt geen jaaginstinkten meer in mijn lijf! Nu hangen er in de schuur, broederlijk naast elkaar een hert en een haas, genoeg eten voor de komende winter!